Podnoszenie gruntu występuje, gdy izolowane i chłodzone powierzchnie podłogi pomieszczenia chłodniczego znajdują się w obszarach gruntu narażonych na działanie ujemnych temperatur i jeżeli izoterma 0°C, która zasadniczo bez szkody powinna występować w warstwie izolacji zimnochronnej, przy obecności wody przenika do podłoża. W przypadku wilgotnego gruntu następuje wymrażanie wody i związany z tym wzrost objętości, co powoduje podnoszenie podłogi i niszczenie konstrukcji budowlanych. W szczególnych przypadkach uniesienia podłogi sięgać mogą 70-80 cm a mróz może wniknąć do podłoża na głębokość nawet do 10 m. Szczególnie niekorzystne jest zjawisko bardzo nierównomiernego unoszenia się gruntów; zwykle wartość maksymalna podniesienia osiągana jest w środku schładzanej powierzchni. W pobliżu ścian zewnętrznych, na skutek wpływu ciepła otoczenia, unoszenia gruntu są mniejsze. Znaczne niebezpieczeństwo występuje w miejscach, w których warstwa izolacji jest przerwana przez obecność podpór konstrukcyjnych i ścian działowych - pod wpływem tych nierównomierności w konstrukcjach budowli występują silne naprężenia, powodujące pęknięcia.
     Stopień zagrożenia przemarzaniem gruntu zależy głównie od powierzchni pomieszczenia chłodniczego. Inne czynniki wpływające na tempo przemarzania to: temperatura eksploatacji pomieszczenia chłodniczego, temperatura otoczenia, rodzaj gruntu, grubość izolacji zimnochronnej posadzki oraz temperatura, poziom i przepływy wód gruntowych.