Orkiestron, fosa dla orkiestry, inaczej kanał orkiestrowy, jest wydzielonym miejscem w teatrze bądź operze, które znajduje się pomiędzy widownią a sceną (rys. 1). W orkiestronie zasiadają muzycy, którzy swoją grą uświetniają przedstawienie. Kanał orkiestrowy cechuje się dużym zagęszczeniem osób wykonujących pracę wymagającą dużych umiejętności i skupienia. Dawniej orkiestra była schowana głębiej i dyrygent był niewidoczny dla obserwujących przedstawienie widzów. Obecnie wyniesiono ją wyżej, dzięki czemu dźwięk orkiestry ma bardziej wyraziste brzmienie, a jednocześnie kanał orkiestrowy stanowi pierwszą część widowni tuż poniżej sceny. 

W wielu teatrach fosa dla orkiestry jest rodzajem zapadni, która ma możliwość regulacji wysokości np. w Operze Narodowej w Warszawie może być regulowana od poziomu -7 metrów do poziomu zero. Podobne możliwości ma Opera Dolnośląska we Wrocławiu, w której zapadnia fosy orkiestry zamontowana została na tzw. spiral liftach. Urządzenie to kręcąc się podnosi kilka, czy kilkanaście ton, nawet do 6 metrów w górę od poziomu dolnego [1]. W tym przypadku zapadnia fosy orkiestry pozwala nie tylko na przedłużenie sceny do przodu, czyli wydłużenie proscenium (można w każdej chwili podjechać zapadnią do góry), co przy niewielkich rozmiarach scen jest bardzo ważne, lecz także na zwiększenie powierzchni widowni. Powyższe osiągnięto dzięki zastosowaniu demontowalnej balustrady oddzielającej widownię od orkiestronu.
Orkiestron wymaga stosowania instalacji klimatyzacyjnej, ponieważ obecność znacznej liczby muzyków wpływa na pogorszenie jakości powietrza oraz wzrost temperatury, co z kolei powoduje obniżenie zdolności koncentracji umysłowej i obniżenie jakości wykonywanych utworów. Podczas czynnego uczestnictwa w wielogodzinnych spektaklach muzycy nie powinni odczuwać dyskomfortu spowodowanego zbyt niską, bądź zbyt wysoką temperaturą, dusznością, hałasem, przeciągami, czy nieprzyjemnymi zapachami. (...)