Zadaniem izolacji technicznych instalacji sanitarnych jest ograniczenie strat energii cieplnej, jakie występują, gdy temperatura otoczenia odbiega od temperatury wewnątrz instalacji. Problem dotyczy zarówno rurociągów grzejnych będących składnikiem układów centralnego ogrzewania, instalacji ciepłej wody użytkowej, systemów chłodniczych jak i przewodów wentylacji bytowej i klimatyzacji.
W przepisach i Polskich Normach najwięcej uwagi poświęcono izolacji instalacji grzewczych, co jest uzasadnione ze względu na ich powszechne wykorzystywanie we wszystkich typach obiektów budowlanych oraz wielkość strat ciepła związanych z dużymi różnicami temperatury pomiędzy czynnikiem grzejnym a otoczeniem.
Zmiany w prawie, które zaczęły obowiązywać z początkiem bieżącego roku spowodowały częściowe zaostrzenie wymagań dotyczących stosowania izolacji technicznych.

Podstawowym aktem prawnym zawierającym wytyczne dotyczące stosowania izolacji cieplnej jest „Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie” zawarte w Dz. U. Nr 75/2002 poz. 690 wraz z późniejszymi zmianami. Rozporządzenie przywołuje w kwestiach szczegółowych Polską Normę PN-B-02421:2000 „Ogrzewnictwo i ciepłownictwo – Izolacja cieplna przewodów, armatury i urządzeń – Wymagania i badania odbiorcze”, w której sprecyzowane zostały wymagania dotyczące projektowania i wykonania izolacji w instalacjach centralnego ogrzewania, instalacjach ciepłej wody użytkowej oraz wody technologicznej, a także w sieciach ciepłowniczych prowadzonych w kanałach, tunelach, budynkach oraz napowietrznie o temperaturze czynnika do 200°C.
Zgodnie z zaleceniami normy izolację cieplną należy stosować w instalacjach grzewczych znajdujących się w pomieszczeniach nieogrzewanych i pomieszczeniach źródeł ciepła, a także na przewodach pionów prowadzonych po wierzchu ścian w pomieszczeniach ogrzewanych, w których wewnętrzna temperatura obliczeniowa ti < 12°C. Jeżeli zużycie energii cieplnej w budynku rozliczane jest na podstawie podzielników ciepła, to zaleca się stosowanie izolacji również w pomieszczeniach o temperaturze ti ≥ 12°C.
Izolować należy całą powierzchnię prostych odcinków przewodów, kształtek i połączeń przewodów oraz w miarę możliwości całą, bądź część powierzchni urządzeń służących do wymiany lub magazynowania ciepła oraz armatury za wyjątkiem zaworów bezpieczeństwa, silników pomp i siłowników zaworów bezpieczeństwa.

Materiały izolacyjne powinny posiadać certyfikat lub deklarację zgodności z Polską Normą lub aprobatą techniczną (dla wełny mineralnej skalnej i szklanej wymagany jest także certyfikat na znak „B”). Izolacja instalacji w pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt ludzi powinna być wykonana za pomocą materiałów posiadających świadectwo oceny higienicznej i zdrowotnej (atest higieniczny).
Dodatkowo materiały izolacyjne powinny być:
● zaklasyfikowane co najmniej jako nierozprzestrzeniające ognia (wg PN-B-02873:1996),
● odporne na działanie przewidywanej maksymalnej temperatury eksploatacji instalacji,
● obojętne chemicznie w stosunku do materiału, z którego wykonany jest izolowany element,
● odporne na działanie wody i otoczenia,
● wytrzymałe na obciążenia statyczne i dynamiczne występujące podczas transportu, montażu i eksploatacji.

Norma określa minimalne grubości izolacji, jakie należy stosować w instalacjach grzewczych w zależności od średnicy rury, temperatury transportowanego czynnika oraz temperatury otoczenia dla materiału izolacyjnego o współczynniku przewodzenia ciepła λ = 0,035 W/(mK), w temperaturze 40°C. Wybrane wartości przedstawiono w tabeli 1. (...)